De gesproken column van Francisco van Jole

Op het Cross Media Café van afgelopen week was Francisco van Jole te gast in het programmaonderdeel 'De gesproken column'. De volledige tekst van de column is hier nog een keer na te lezen. Lees wat tvbabes, Peter R. de Vries en Twitter met elkaar te maken hebben.

 

 

"De eerste site die bij mijn weten het crossmedia concept toepaste was een van de eerste grote hits op het Nederlandse deel van internet. Het was in het begin van het internettijdperk en de bewuste site riep in de oude media verbazing en discussie op. Keurige tv-makers wiens universum voornamelijk bestond uit andere keurige tv-makers werden zoals dat gaat met internet ineens geconfronteerd met de werkelijke voorkeuren van het kijkerspubliek. Ik kan me de onwennigheid nog goed herinneren, wat moesten ze hier nou van vinden. Sta jij er op? Ja ik sta er op. Nou zeg, wie had dat ooit gedacht. Er werd geproest en gegiecheld.

Voor het eerst zag ik dat tv-professionals zich gedroegen zoals gewone mensen zich gedragen als ze eens op tv zijn geweest, ook al is het maar verscholen in het publiek. Heb je me zien zitten? Nou je was goed in beeld. Wel drie keer.

Ik heb het dan natuurlijk over de site tvbabes.com , een site waar de foto’s en andere belangrijke gegevens van alle vrouwelijke presentatoren en dergelijke te vinden zijn. Een soort wikipedia voor het oog.

We kunnen ons dat nu niet meer voorstellen maar hele volksstammen wisten niet eens wat het woord babe betekende. ‘Pamela Anderson is een babe,’ kregen ze dan te horen. Het maakte de verwarring alleen maar groter. Pamela Anderson, Henny Stoel, hoe zat dat nou?

Tvbabes was daarmee symbolisch voor de relatie tussen oude media en internet. Oude media begrepen niet zoveel van de nieuwe wereld waar ze ineens mee geconfronteerd werden en internet leunde tegelijkertijd zwaar op de oude media voor het referentiekader. Het liet ook zien dat internet een andere manier van denken vereiste die toch heel erg leek op wat we gewend zijn en daarom juist zo vreemd was.

Want goed beschouwd was tvbabes een concept dat tegen alle logica inging. Ik bedoel, dankzij internet had je ineens toegang tot een immense voorraad adembenemende vrouwen en dan ging je jezelf beperken tot wat je kende van televisie. Je had een godin als Cindy Crawford maar je wilde toch meer weten van Pia Dijkstra. Dat doet toch een beetje denken aan de eerste toeristen die in de jarebn zestig naar Spanje gingen en in de kofferbak uit angst voor het onbekende een zak aardappelen meenamen. Waarmee ik voor alle duidelijkheid natuurlijk niet wil zeggen dat Pia Dijkstra een zak aardappelen is. Integendeel. Ik ken nog mannen die zo in de puree willen duiken als ze weten dat ze Pia daar tegen zouden kunnen komen.

Het werd nog opmerkelijker want vervolgens werd tvbabes een programma op televisie. Ik moet bekennen dat ik het nooit gezien heb, alleen al omdat het geen lang leven was beschoren. Maar je zou kunnen zeggen dat tvbabes, dat vrouwen van tv op internet bracht en vervolgens weer terug op tv dus eigenlijk een crosscrossmedia voorbeeld was.

De truc was natuurlijk dat je tvbabes niet als programma op je tv wilde hebben. Hoogstens als een soort site op je tv-scherm die info geeft over wie wat waar en dat vooral laat zien met een druk op de knop. Noem het babegemist.nl. En dat babegemist slaat in dit geval dan niet alleen op een moment maar voor de kijker meestal ook zijn hele levensloop.

Maar zo’n site kon toen niet op tv want toen was er alleen maar web-tv, een enorm onhandig kastje dat zo leed onder kinderziektes dat je er zelf ook nie goed van werd.

Nu zou zo’n site op beeld wel kunnen en wat zie je: niemand doet het meer. Nu lijken alle sites juist gewone tv-programma’s te willen maken als een soort bewijs van hun bestaansrecht. Tv-maken is erg leuk dus je moet het vooral doen maar voor mij persoonlijk is het niet genoeg. Door internet ben ik aanzienlijk minder tv gaan kijken, dat bevalt me uitstekend en ik zou niet weten waarom ik dat proces ineens moet omkeren.

Nou ja, voor een reden wel. En die werd afgelopen zondag weer eens duidelijk. Iedereen die ik kende kroop ineens bij elkaar voor een ouderwets tv-avondje. Ze verzamelden zich in huiskamers en onder het genot van drank en chips bekeken ze de uitzending van Peter R de Vries. Het leek wel een WK-finale. Waarom kropen ze bij elkaar? Omdat ze er over wilden praten. En voor dat laatste is internet heel geschikt. Als ik tv kijk, twitter ik. Twitteren voor mensen die dat nog niet weten een prettige manier van communcieren met een groep zelfgekozen vrienden. Microbloggen wordt het ook wel genoemd. Dat klinkt als niks nieuws maar twitter is anders. Laat ik het makkelijk zeggen: Twitter is voor dit soort communciatie wat Pamela Anderson voor babes is. Die vergelijking klopt niet helemaal maar geef toe de gedachte was prettig.

Crossmedia betekent voor mij dat als maker op die directe communicatie moet inspelen. Je kunt het faciliteren, stimuleren of zelfs integreren zodat je de commentaren voorbij ziet komen. Dat laatste kennen we van TMF of van de VPRO die Twitter inzette tijdens Pinkpopuitzendingen. Alleen dan is het communicatie voor de massa met berichten van mensen die je niet kent en belangrijker: die je niet wilt kennen.

Wat je moet hebben is dat je tijdens zo’n tv-uitzending op het scherm alleen de opmerkingen ziet van de mensen die je wel kent. En liefst nog alleen van de mensen die je kent die ook naar kijken, liefst naar hetzelfde programma. En die met jou willen communiceren. Vooral dat laatste is belangrijk. De tweeweg communicatie met je eigen omgeving. Daar krijgen mensen nooit genoeg van. In tegenstelling tot wat er op tv te zien is. Want die voorkeur is altijd aan grillen onderhevig. Blader daarvoor maar eens door de archieven van tvbabes".

Francisco van Jole, 5 februari 2008

12-02-2008 | Cross Media Café